59
دستم را بگیر؛
مرا آرزوی کوره راهیست در جنگل
با
سری در گریبان
و
دستی که
کنار
زند بوسههای مهربان
شاخهها
و برگها را.
بگذار
رقص نور را تماشا کنم
که
چه گونه، گاه به گاه
میگریزد
از میان شاخهها و برگها
و
صورتات را مینوازد
به
هر بازی نسیم.
تنها
یک کوره راه باریک و ناآشنا،
اما
در جنگلی بسیار دور.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر