۱۳۸۹ بهمن ۴, دوشنبه


44

آن زمان
نقطه‌ای خواهد ماند،
حسرتی، آهی، و دیگر هیچ؛
وقتی دوستی را نپذیرد
...
راستی چه بود آن چه که بسیار دوستش می‌داشتم.
*
شاید،
به خاک سپاری‌اش
در اختیار او باشد
اما حفظ بقایا و یادهای آن،
مومیائی شده،
در حفره‌های قلبم
بی اذن او صورت می‌گیرد.
ارسال شده توسط در

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)